11 Ağustos 2016 Perşembe

Ütopik Sevinçler




Mahcubum. Başkalarının yerine kendimi mahcup hissedecek kadar birden çok özneye dayalı sırtım. Sadece kafamın içinde değil, tüm benliğimde seslerini birbirinden ayırt edebileceğim birçok kişi zamirine bozgunum. Ya sokaktayım oyuk bir kayanın üzerinde ya da yamalı çarşaf serili yatağımın dibinde. Bulunduğum yeri sahiplenemeyecek kadar yoksulum. En basit soru olarak nitelendirebileceğim “çayını nasıl alırsın?” a “fark etmez” diyecek kadar bir isteğimin olmadığının farkındayım. Odamın içi gittikçe büyüyor, ben gün geçtikçe daralıyorum. Tartının ibresi iki basamaklı rakamlarda kendine suni teneffüs edecek birilerini alıyor. Bulunduğum durumdan kurtulabilirmişim sözleri, iki kapı ötesi odadan kulağıma hücum ediyor. Bir duyunun eksikliğinde diğer duyulardan birinin kuvveti artar demişti biri. Vücudum kurudukça yüklü desibellere boğulduğumu hissediyorum. Yemiyorsun bari duyduklarınla doy demenin başka türlüsüymüş gibi fısıltı cümleler dahi kulağımda kasırgalar yaratıyor. Uzun süre önce izlediğim kitaptan uyarlama “Koku” filmi aklıma geliyor. Güçlü koku duyusuna sahip kahramanın, dünyanın en güzel kokusunu yaratmak adına güzel kokuları bir araya getirişini anımsamak için kitabı tekrar okumaya başlıyorum. Ben katil değilim bu kitaptaki kahraman gibi. Topladığım cümlelerden eşi benzeri görülmemiş bir eser ortaya çıkarırken cümle sahiplerinin canlarını almak değil niyetim. Benim işim yıkıcı cümlelerle. Elimde olsa insanların güzel sözler söylemesine önayak olurum. Hatta kaç kirli cümle varsa hepsini yok etmek, kalanıyla seyirci bol oyun sergilemek, şiir dinletisi gerçekleştirmek… Kurduğunuz en sağır edilesi cümleleri gönderin bana. Kalp yollarını çıkmaz ettiğiniz bombaları, uzakları ulaşılmaz ettiğiniz uçakları, barış kuşlarını vurduğunuz silahları da kustuğunuz her bir cümle topuyla üzerime fırlatın. Takatim var, katlanabilirim sizden gelen her sarsıntıya. İçinde acı olan her şey damarımı besliyor çünkü. İçinde insanlığın kötülüğüne olan her şey kıl köklerimde başkalaşım geçiriyor. Kulağımda sizin aleyhinize ne varsa üstüme çekeceğim mıknatısla dolaşıyorum. Zarar bana gelmez. Bulunduğum yere yakın mesafelerle başladım işe ilk. Çözülmesi kolay olanlardı başlarda. Ya da dünyada kötülük henüz icat edilmemişti de bana öyle gelmişti. Sonra gökyüzünün rengi, maviden siyahın türlü tonuna çalmaya başladı. Güneş kendini unuttururcasına eli ayağını çekti görevinden. Sırayla diğer hava olayları eklendi buna. Sokakta kimyasal maddeler arasında yüzen patlak top haricinde yakın bir yerlerde yaşam olduğuna dair izler de silindi. Herkes ya kendi ya da komşularının bodrum katında sıralı bardaklar gibi soluğu gırtlağında katılaşmış vaziyette bekliyordu. İçeriye usulca girdim. İçlerinden birinin bile beni fark etmesi korkusuyla nefesi yarım alıp dışarıya vermede pinti davranıyordum. Birbirlerinin gözlerine denk gelmenin ihtimaliyle olacak, beton zemine çökmüş, dizleri göğüslerine kadar çekik on iki baş, gözlerine kestirdiği bir noktaya öylece boş bakıyordu. Boş. Bu kara delikte her şey boşluğun içine sığdırılmış. Hırs ve alabildiğine öfkeden kurulu düzen, bu boşlukta kalın gövdesiyle en geniş koltuğa kurulmuş. Heyecan ve ürperti arası hamle ile suratına şamarı indirdim onun. Korku yumağını ve nefret dolu söz öbeklerini kulağıma çiviledim. Son vuruşu yapmak için mıknatısın kenarını törpüledim. O bodrum katından başka odalara, başka kıtalara, dünya üzerinde şiddet barından bir tek sözcüğü dahi affetmeden ustalıkla kıvrıldım. Yemedim, duydum. Yemedikçe kirli sözcüklerinize acıktım. Mide gurultumu duydum. Ona bile tahammül edemedim, mıknatısla çekip derimden sıyırdım. Bir İtalyan gülüşüyle sizi selamladım.

Merhaba Dünyalı!

Beni görmediniz. Beni zaten asıl olanla hiç fark etmediniz. Size göre kendi ütopik evreninde seslere kulağını kabartan, yemeden susan, sustukça duyan, tüm bu bende olanları sorgulamadan bana niteleme sıfatını yakama bir çeyrek altın gibi taktığınız…

Hayır, cümlenin devamını getirip kendime bir iş daha çıkaramam.

---

Mahcubum. Sizin yerinize ayağınızın, gözünüzün değdiği her damlaya karşı sıkıntılıyım. Kimin ne dediğini diğerinden ayırt edecek kadar notalara aşınayım. Yamalı çarşafım kirli seslerle dalaştıkça kendi çizdiği bulut görüntülere kaçıyor. Onla birlikte ben de kaçtıkça genişliyorum.

---

Mutluyum.

Posta kutusunda biriken günü geçmiş mektuplar gibi unutulmuşluğun gölgesinde serinliyorum. Kendi kurduğum ütopik sevinçlerimi gözbebeklerinize üflüyorum.

---

Gülümsüyorum.






2 yorum:

  1. Muhtesem bir yazı 👍Takıpte degılmısım hemen takıbe aldım, bende beklerım

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ediyorum. Elbette :)

      Sil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...