2 Ekim 2015 Cuma

10



Bir Bülent Ortaçgil şarkısı gibi olsun gidişin. Mutsuzluk olur mu hiç o şarkılarda? Onun gibi işte...Sen git ama içinde gülümseme olsun. Uykuya dalmadan önceki mahmurluk bedeninde dolaşır gibi. Boşvermişliğin rahatlığına akar gibi. Giden gitmiştir, kalan yanı başına oturmuştur çoktan. Şunu da bilirsin ki vereceğini vermiş, alan fazlasıyla doymuş ve sen eksilmişsindir. 








Sonra durursun, durdukça yorulursun. Durmak senin için en yorucu eylem olur o vakit. Kırık kanepe ve bir ayağı olmayan sandalyenin bulunduğu odada duvardaki saate takılı kalır gözün. Bir filmin en dramatik sahnesinin başrol oyuncusu oluverirsin bir anda. Saat 3, saat 5... "Gece-gündüz" ün arası zehirli bir duman. Bavul içine sığdırdığın, kıyafetlerin değildir yalnız. Ruhun da nasibini almıştır kırışıklıktan. Dedim ya bir Bülent Ortaçgil şarkısıdır senin gidişin, sonun nihayetinde bir gülümsemeye varan...Ben nehrin umuda aktığına inandım.  Yasakları kırdım, su aktı, yolunu buldu. Bu da mutsuz hikayenin mutlu sonu...


  

                                                                 


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...